Mów w swoim języku. Niech cię rozumieją w swoim.

Tłumaczenie jest opcjonalne

Sala może tłumaczyć, dawać napisy, albo jedno i drugie. Nigdy nie zdarza się, żeby to samo zdanie było i przetłumaczone, i z napisami: tłumaczy się, kiedy jest dla kogo, a napisy pojawiają się, kiedy nie ma.

Napisy bez tłumaczenia liczą się jako ×0,25 minuty głosu i decyduje się to zdanie po zdaniu: jeśli włączysz tłumaczenie w połowie, wszystko wcześniejsze nadal liczy się jako napisy.

Napisy widać w spotkaniu zawsze, niezależnie od tego, czy są zapisywane. Zapisywanie to co innego i decyduje o tym konto, nie spotkanie: to, co się mówi, przechowuje się piętnaście dni, a potem jest niszczone.

• Tłumaczenie już przynosi tekst

  Nie da się tłumaczyć bez wcześniejszego rozpoznania tego, co się mówi, więc sala, która tłumaczy, już wytwarza tekst. To nie jest osobny produkt: przychodzi razem z tłumaczeniem.

• A napisy można mieć bez tłumaczenia

  To przypadek sesji rady prowadzonej w całości w jednym języku: nie ma dla kogo tłumaczyć, a tekst i tak jest potrzebny. I przypadek sali, która tłumaczy, a w której dziś wszyscy mówią tak samo — przy obu włączonych daje napisy, dopóki mają wspólny język, i sama przechodzi do tłumaczenia, gdy tylko wejdzie ktoś inny.

• Nie da się natomiast zapisywać bez żadnego z nich

  Bez tekstu nie ma protokołu, więc system odmawia, zamiast zostawić salę, która twierdzi, że zapisuje, i nie zapisuje nic.